شما اینجا هستید :مد و لباس / مقاله

گذری از بازار پارچه؛

به چین بگویید جایی برای پارچه‌های ایرانی خالی کند

اسفند 1, 1394 در 3:54 ق.ظ

اگر سری به بازار پارچه زده باشید، انبوه پارچه‌هایی را خواهید دید که یا ارمغان ترکیه است و یا ساخته چشم بادامی‌ها که حالا به غول چراغ جادو بدل شده اند و اراده نکرده هر چیزی را خلق می کنند که قرار است ما روزی اعلام نیازش کنیم.

اما چه بر سر ما آمد که در بازار خودمان تقریبا جایی برای عرضه محصولاتمان نداریم؟ آیا توانایی و پیشینه ضعیفی داشتیم، یا امکان به دست آوردن ماشین‌آلات و ابزار تولید انبوه را نداشتیم یا مدیریت کیفیت را نمی‌شناختیم؟ شاید هم اجناس عرضه شده‌مان آنقدر گران قیمت است که کسی به خریدش اقبال ندارد!

اما تمام قصه این نیست که ما شرایط رقابت با چین و ژاپن و ترکیه را در بازار داخلی خودمان نداریم. قصه چیز دیگریست. اگر اقبال چندانی به پارچه‌های داخلی نداریم، نه ناتوانی‌مان است، نه از داشتن و خرید دستگاه‌های پیشرفته عاجزیم.

قصه پیچیده‌تر از آن است که تصور می‌کنیم. پارچه فروش از تنوع اجناس خارجی می‌گوید و سود بیشتری که از فروش آن‌ها دارد، تولید کننده از گرانی مواد اولیه و ترس از تولید محصولی می‌گوید که ممکن است کسی مایل به خرید آن نباشد. مهندسان نساجی از عدم حضور متخصصان در کارخانه‌ها می‌گویند و کارگران از کم بودن دستمزد! در این آشفته‌بازار طبیعی می‌نماید که چرخه معیوب صنعت نساجی لنگ‌لنگان طی طریق کند و دست مشتری به جنس مرغوب و الوان با قیمت مناسب نرسد.

گاه منفعت طلبی، گاه بی رقبتی به کار، گاه عدم وجود متخصصان و گاهی عدم توجه به نیاز مشتری در نقش و فرم سبب عدم اقبال مردم به کالای داخلی می‌شود. در واقع اگر صنعتگران به این باور برسند که نخستین عامل جلب مشتری نقش پارچه است و در مرحله بعدی کیفیت، سری به متخصصان طراح می‌زنند و از آن‌ها برای رسیدن به خلاقیت در تولید پارچه‌های پر نقش و نگار و الوان کمک می‌گیرند. مادامی که پارچه‌های تک‌رنگ و چهارخانه دیوار تنگ ظاهر تولیدات داخلی‌ست، نمی‌توان انتظار داشت چشم مشتری به سمت کالای داخلی کشیده شود و دست از خرید پارچه‌های خارجی بردارد.

0

پاسخ دهید