شما اینجا هستید :مد و لباس / مقاله

جستاری به نمادگرایی در پوشاک تئاتر

پوشاک، پرده آخر نمایش

بهمن 25, 1394 در 6:14 ق.ظ

اگر به سابقه تاریخی تئاتر بنگریم؛ در خواهیم یافت که تئاتر از باورهای انسان عصر باستان متولد شده است. انسان در جهانی که نیروهای رام ناشدنی طبیعت را در جدال نابربر با خود می‌دید؛ به نیروهایی پناه برد که در سایه آن‌ها قادر به ادامه حیات باشد. یکی ازین جادوها بی شک تئاتر بود. تئاتر از جشن هایی برخواست که در ستایش خدایان برپا می شدند و همین سرآغاز بزرگترین ویژگی تئاتر را که نمادگرایی بود؛ در خود محفوظ داشت.

بی شک در مسیر تکامل این هنر این نمادگرایی بود که هرگز از آن جدا نشد و بر هر عنصری که بدان افزوده شد؛ آمیخت. در حقیقت علاوه بر آن که جوهره تئاتر از نمادگرایی سرچشمه گرفت؛ صحنه و متعلقات آن و لباس نیز بر مبنای این حقیقت تمثیلی هویت می گیرند.

اما پوشش به عنوان یکی از ابزارهای حیات اجتماعی انسان تمثیل را به هنگام ورودش به صحنه تئاتر به درون راه داد و به ابزاری قدرتمند برای نمایش مفاهیم پشت پرده تئاتر بدل شد. در واقع تمام مفاهیم خیر و شر، حقیر و عظیم، پیدا و پنهان در هویت نقش‌های تئاتری در پوشش شخصیت‌ها بازنموده می شود.

شاید بتوان گفت که پوشش در تئاتر به مثابه تابلویی رنگین است که هویت پشت پرده یک شخصیت را برملا می کند و به تماشاگران یادآور می شود که آن چه نمی دانند را از پس رنگ‌ها و نقش‌ها می توانند دریابند و یک گام از نمایشنامه به پایان داستان نزدیکتر باشند.

اما همین ویژگی است که طراحی یک مجموعه نمادین پوشاک را دشوار و دشوارتر می کند و تا بدانجا اهمیت می‌یابد که طراحی لباس را به کلیدی‌ترین شاخصه بصری یک نمایش بدل می کند و گاه در این میدان گوی سبقت از طراحی صحنه می‌رباید.

این حقیقت اساس طراحی است برای هنرمندی که دست به خلق تابلوهایی از هویت نهان شخصیت‌های داستان می کند و این‌جاست که دانش نمادین به ابزار کارش بدل می شود و دستاویزی برای خلق اثرش.

0

پاسخ دهید